آنگاه که انسان می میرد روح او به جای انتقال به سرای دیگر،باز به این جهان برمی گردد.در این بازگشت نفس به بدنی برای خود نیاز دارد که با آن بدن به زندگی مادی خود ادامه دهد، این بدن که ما از آن به جسم تعبیرمی آوریم گاهی نبات است و گاهی حیوان است و گاهی انسان.تفکر تناسخ در فلسفه اسلامی و فلسفه یونان قبلا مطرح بوده است،غالبا کسانی که تجزیه وتحلیل درستی از معاد ندارد به این اصل پناه می برند،گوئی با این اصل می خواهند اصل عدالت در باب کیفر و پاداش را تامین کنند(بدین بیان که خداوند به انسانها به وسیله تناسخ و حلول در جسم دیگر فرصت بیشتر می دهد که به کمال برسد و اتمام حجت می کند).

مثلا کسانی که در زندگی دیرینه خود درست کار و پاک دامن بوده اند،بار دیگر به این جهان بر می گردند،و از زندگی بسیار مرفه و دور از غم و ناراحتی(به عنوان پاداش)برخوردار می شوند،برعکس ،آن گروه که در زندگی پیشین خود ستمگر بوده اند،برای کیفر به زندگی پست تر برمی گردند.و در نتیجه،اگر گروهی را مرفه و گروهی دیگری را گرسنه و برهنه می بینم،این بخاطر نتیجه اعمال پیشین آنهاست که به این صورت تجلی کرده است،و هرگز تقصیری متوجه فرد و جامعه نیست(درحالیکه خود این تفکر اصل عدالت را زیر سوال می برد و باعث اختلال در تمام امور می شود).